Blog Anniek over Wetskills Zuid-Korea

Vorig jaar nog secretaris bij Mundus, dit jaar was Anniek Timmerman aanwezig op de Olympische Winterspelen in Seoul. Ze nam daar deel aan de Wetskills Water Challenges. Lees hier het blog dat zij speciaal voor Mundus NEXT schreef!

Hey Mundusianen!
Toen ik in september weer in de collegebanken mocht plaatsnemen, voor het vierde jaar ondertussen, zeurde er al een tijdje een stemmetje door mij hoofd. Ik wilde méér doen dit jaar dan alleen maar voor die laatste paar vakken (en dan ook nog die rotvakken) in college te zitten. Dus besloot ik mijn tijd bij Kwantitatieve Methoden eens nuttig te besteden en op internet een beetje rond te neuzen naar iets dat ik naast mijn studie kon doen. Als snel kwam ik uit op de site van Wetskills, een stichting die young professionals, net afgestudeerden en master- en bachelor studenten samenbrengt ergens op de wereld om samen te werken aan out-of-the-box oplossingen voor waterproblematiek. De volgende bestemming: Zuid-Korea tijdens de Winterspelen. Wat?! Wauw!
Zuid Korea? Het enige wat ik van het land wist was dat er veel (heel veel) aan karaoke wordt gedaan en je prima een avondje in een club kunt vertoeven (dankjewel voor al je snapchats Bob!) En hoewel er eerst veel twijfel was zat ik voor ik het wist toch alleen in het vliegtuig naar Seoul. Zoals Bob in zijn blog al zegt, de eerste ervaring met Zuid-Korea was heel erg vreemd. Niet alleen was het mijn eerste keer in Azië, ik was überhaupt Europa nog nooit uit geweest. Ik werd compleet op het verkeerde been gezet door de felle zon die er scheen en de gele, dorre grond die overal waar ik keek te zien was. Het was er namelijk echt ijskoud. Er lagen grote ijsbrokken in de zee en de rivier waar we met de metro overheen kwamen was compleet dichtgevroren. Oh ja, iets met Olympische Winterspelen…

De eerste paar dagen in Seoul werden vooral gebruikt om elkaar, de stad en de waterproblematiek die er speelt beter te leren kennen. De Koreanen probeerden me tevergeefs Koreaans te leren en hoewel ik me verstaanbaar kon maken (een beetje dan) durf ik te wedden dat ik minstens een aantal keer onbedoeld iemands overgroot oma heb beledigd.
Toen brak de dag aan waarop we onze casus te horen kregen. Mijn case? Sustainable future: water & energy, van Waternet Amsterdam en Seoul Metropolitan Government. Ons doel? Nieuwe manieren van groene energie opwekken door gebruik te maken van water, om uiteindelijk in beide steden 100% hernieuwbare energie te hebben. De eisen? Out of the box, toepasbaar op beide steden, makkelijk implementeerbaar en financieel haalbaar. Mijn reactie? Een angstige blik naar mijn groepsgenootjes en de gedachte “hoe gaan we dit ooit in minder dan twee weken voor elkaar krijgen?!”
De daarop volgende dagen waren de andere 4 groepjes druk aan het schrijven op hun whiteboard, verschenen er concrete ideeën en begonnen er discussies te ontstaan wie de eindpitch zou gaan geven. En wij? Wij doolden rond in het ijskoude Seoul op zoek naar inspiratie om twee hele verschillende steden met elkaar te verbinden door eenzelfde oplossing. Terwijl de andere groepjes werkten aan hun poster, veegden wij ons whiteboard nog maar weer eens schoon, en nog eens… en nog eens. En toen, na weer een hele dag ideeën verwerpen kwamen we uit in een schapencafé. Jawel, een café met echte schapen. We knuffelden met Honey en Butter en twee uur daarna hadden we ons definitieve plan op het whiteboard staan. Yes! Op naar het Holland Heineken Huis in PyeongChang voor de openingsceremonie, de Wetskills finale en de broodnodige feestjes.

Op de dag van de finale was de spanning om te snijden. Onze case-owners waren vanuit Amsterdam overgevlogen om ons te ontmoeten en onze pitch te horen. Het nieuws dat minister president Rutte net voor de laatste pitch aan zou sluiten om mee te luisteren verspreidde zich als een lopend vuurtje. Op dat moment wist ik niet of ik blij of teleurgesteld moest zijn dat ik mijn kans om te pitchen had verloren in drie rondes steen-papier-schaar. De finale en de feestjes met huldigingen daarna waren een van de vetste dingen die ik ooit heb meegemaakt. De sfeer in het Holland Heineken Huis was enorm relaxt en hoewel de biertjes van de Heineken tap kwamen mocht dat de pret niet drukken. Deze ervaring op zich was natuurlijk al best bizar voor me, maar als kers op de taart mocht het ook nog eens zo zijn dat mijn groepje won. Stond ik dan, op een podium met Rutte, terwijl hij de Wetskills medaille om mijn nek hing. Wat?!

Al veel te snel kwam er een einde aan deze bizarre ervaring. Na 2,5 week alweer terug moeten vliegen naar Nederland was dan ook super zuur. Het winterse klimaat daar is niet helemaal voor mij weggelegd, maar dat voorkwam niet dat ik verliefd ben geworden op het land. Alles is er anders, maar op een goeie manier. Hoewel ik de term “out of the box” niet meer aan kan horen, heb ik echt geen enkel moment spijt gehad van de keus om mee te doen aan Wetskills. Dus mocht je echt nog op zoek zijn naar wat extra ervaring, of gewoon op een hele vette reis willen, dan raad ik je écht aan om naar de Wetskills website te gaan om te kijken waar ze binnenkort nog allemaal heengaan.

Geef een reactie